Elke zaterdag tussen 12:00 en 14:00 uur op

Elke zaterdag tussen 12:00 en 14:00 uur op

  • Flessenpost #1 Brief aan Omar Mateen

    Flessenpost #1

    Predikant Wielie Elhorst kwam langs op het strand in IJmuiden. Hij heeft een prachtige brief geschreven aan Omar Mateen, de man die 49 mensen doodschoot in Orlando.

    Amsterdam, 25 juni 2016

    Beste Omar,

    Ik heb geen idee waar je nu bent: opgenomen in het licht van Gods eeuwigheid? Zo zeggen we het wel in de kerk. Ben jij daar ook? Ik ben theoloog en predikant. Sommigen dichten mij toe dat ik het precies zou moeten kunnen zeggen. Maar ik weet het natuurlijk net zo min. Ik geloof en ik hoop het wel. Jij, Omar, in het licht van Gods eeuwigheid, opnieuw tussen de mensen, die 49 die jij amper twee weken geleden zomaar uit het leven wegschoot.

    Wat jij deed was niets anders dan kwaad, van het ergste soort. Dát weet ik wel. Wat jij deed, was zonde. Jij beging de dood, recht tegen alles in wat mensen voor waar en mooi en goed houden. Jij doodde 49 mensen, 49 lesbiennes, homo’s, bi’s, transgenders die dansend het leven vierden. En een veelvoud van die 49 schoot jij het donker in, voor lange, lange tijd, het verdriet in van het verlies van een dierbare die nooit meer terugkomt. Ik was geschokt toen ik hoorde wat je had gedaan en bang dat mij nu ook zoiets zou kunnen overkomen. Zo dans je nog, je zorgen weg, en zo is het stil, doodstil, voor altijd.

    Ik hoorde dat je de weg wist in de club waar je later dood en verderf zaaide, dat je er wel vaker kwam. Maar je danste niet. Je zat weggedoken in een hoek en je bekeek de levensvreugde van anderen. Wat deed je daar, Omar, en waarom danste je niet? Wat maakte dat je niet bewogen kon worden om mee te doen, dat het je niet lukte contact te maken, dat je niet in staat was in die stroom van plezier te stappen? Ik hoorde dat je een gevangene was, een geketende. Geen wonder dat je onbewogen bleef. Ik weet niet hoe je in die gevangenis terecht gekomen bent. Eigen schuld? Of door toedoen van anderen?

    Ik weet er wel iets van; van wat jij hebt meegemaakt, een beetje. Hoe vastgezet je je kan voelen als je ontdekt dat je ‘anders’ bent. Hoe de last van het geheim dat je met je meedraagt steeds zwaarder wordt. En hoe je de adem wordt ontnomen als de gedachte dat je nooit zult kunnen ontsnappen, boven op je valt. Ik las dat je zelf ook homo was, en dat de muren om jou heen zich steeds hoger hadden opgetrokken: tóch voldoen aan de verwachtingen van je familie, tóch trouwen, tóch kinderen. En zo werd jou een bestaan een bestaan in de schaduw, in het hoekje van club Pulse waar je huiverde van verlangen en afkeer tegelijk.

    Wat jij hebt aangericht, is niet goed te praten. Maar wat heeft gemaakt dat het voor jou zover is gekomen, evenmin: dat je veel te gemakkelijk aan een wapen kon komen, meer veel meer nog dat je moest opgroeien in een omgeving die maakte dat jij niet jezelf kon zijn, dat jij niet kon gaan leven naar het verlangen dat in jou woonde, dat je dat onmogelijk werd gemaakt, misschien door jouw cultuur van herkomst, door jouw ouders – ook al was het misschien naar beste eer en geweten – en misschien door de religie waar je je verwant mee voelde, ingefluisterd door een god die jou knechtte in plaats van bevrijdde? Ik kan er slechts naar raden.

    Ik hoop dat jij nu danst, in een hemelse dansclub, die pulseert op eeuwige liefde, met die 49 LHBTs uit Orlando, die jou in eeuwigheid herinneren aan wat je hebt gedaan, maar die nu ook, eindelijk, jouw zusters en broeders zijn. Dans, Omar, dans.

    Met vrome en vrolijke groet,
    ds. Wielie Elhorst

Terug naar boven