Iedere dinsdag een nieuwe gids!

Iedere dinsdag een nieuwe gids!

Interview Geraldine Kemper

  • Geraldine

    Piepjong was ze toen ze in 2009 ontdekt werd in BNN’s talentenjacht Sterretje gezocht. Inmiddels is de 27-jarige presentatrice een household name. Maar toch is ze nog altijd bang dat ze eruit gegooid wordt. ‘Het is zulk leuk werk.’

    Geraldine Kemper is een beetje wappie. Vanochtend stond ze om vier uur te stuiteren naast haar bed. ‘Ik dacht: wat zal ik eens gaan doen?’. Nu, een halve dag later, is ze nog steeds niet helemaal geland.

    ‘Dit is geen groot interview toch?’

    Nou ja, het openingsinterview.

    Maar niet over mijn privéleven, toch?

    Ehm.

    Hahaha. Sorry hoor, ik ben echt helemaal onvoorbereid.

    Er zijn overigens geen drugs in het spel, en ook geen drank. Er is niets geslikt of gespoten. Geraldine Kemper (27) heeft gewoon een keiharde jetlag. Gisteren landde ze uit Phoenix, Arizona. Een tijdverschil van negen uur met Nederland. Het was de laatste reis die ze maakte voor de opnames van Trippers, voorheen Spuiten en slikken op reis. Kemper dook in het leven van een jonge cowboy, die als een zigeuner door het land trekt en de touwtjes aan elkaar knoopt met rodeo’s. ‘Hij stapt gewoon twee drie keer in de week op een stier, heeft ongeveer alle botten gebroken die je kan breken; allemaal voor de roem. Want veel geld verdient hij er niet mee.’

    Voor dit seizoen van Trippers reisde Kemper al eerder naar de Verenigde Staten, waar ze het grootste lesbische festival ter wereld bezocht en kennis maakte met het streng-religieuze zuiden waar homo’s het allesbehalve makkelijk hebben. Dichterbij was een trip naar de banlieues van Parijs, waar Kemper optrok met twee rappers en de zogenaamde ‘vergeten generatie’ ontmoette. En nu is ze dus weer terug. Eigenlijk had ze vandaag meteen al een draaidag voor een nieuw programma. ‘Maar toen heb ik gezegd: “Eh jongens, dat kan niet.”’ Even een dagje acclimatiseren moest ze, bijkomen, opladen.

    Als je zo door de banlieues in Parijs loopt, ben je dan zelfbewust? Vraag je je dan af wat je daar aan het doen bent?

    Vaak komt dat eigenlijk pas als je weer terug in het hotel bent of in Nederland. Natuurlijk, als ik presentaties doe naar de camera koppel ik wat er gebeurt naar mezelf terug. Maar ik ga gewoon mee in de zoektocht met zo'n jongen. Ik focus me op hem en hoe zijn leven daar is. Het moet niet om mij draaien. Het is wel belangrijk dat je je er een beetje voor kan afsluiten. En de ene keer lukt dat beter dan de andere. Ik ben ook wel eens in Madagascar geweest, voor een ander programma. Ik kwam daar op een plek, middenin de modder, in een huisje waar je nog niet eens kon staan; het was ongeveer zo groot als deze tafel. Vaak kan ik me wel afschermen tijdens het draaien, maar die keer kwam ik terug in mijn viersterrenhotel en moest ik zo hard janken. Dat je denkt: ‘Godverdomme, waar ben ik nou mee bezig? Wat is dit?’.

    Wat doe je dan als je terug in Nederland bent?

    Iedereen wil altijd weten wat je hebt gedaan. Maar ik wil juist altijd weten wat zíj gedaan hebben. Zijn ze nog uit geweest? Wie draaide er dan? Ik wil horen wat er in het normale leven is gebeurd. Ik vertel vrij weinig over mijn reizen, maar dat weet mijn omgeving inmiddels wel. Mijn vriendje Paul ook, die laat me dan altijd een beetje gaan. Ik ga dan gewoon mijn was doen ofzo.

    Deze zomer zit Geraldine Kemper acht jaar bij BNN. De afgelopen jaren presenteerde ze onder meer Try before you die, Spuiten en slikken, 3 op reis, Jan vs Geraldine en Proefkonijnen. Kemper is niet meer weg te denken bij BNN, ze is wat je noemt een household name van de jongerenomroep geworden, onderdeel van de gevestigde orde.

    ‘Ja heftig he? Het is fucking snel gegaan. Ik ben ook blij dat ik er nog steeds ben.’

    Ben je vaak bang geweest dat je eruit zou vliegen?

    Heel bang, heel bang. Dat speelde vooral in de eerste drie, vier jaar, maar het is een angst die nooit weggaat. Het is zulk leuk werk. En er hoeft maar even een ander jong wulps meisje voorbij te komen die beter is en ze kiezen voor haar.

    Behalve dat het leuk werk is, ben je ook bang niet meer beroemd te zijn? In het programma ‘F*ck me, I’m famous’ van Filemon zei je: ‘Aandacht is nodig in deze wereld. Want als dat er niet is, ben je niet bijzonder genoeg.’

    Ja. Als mensen niet naar je willen kijken, waarom zou BNN dan nog een programma om je heen willen bouwen? Dus wil je graag dat mensen naar je willen kijken. En hoe je dat voor elkaar krijgt… Ja, ik ben niet iemand die graag op rode lopers loopt en jurken draagt, dat vind ik vreselijk. Tuurlijk ga ik altijd naar het Gouden Televizier-Ring Gala. Maar dat is tijdens ADE (Amsterdam Dance Event, red.) en dat vind ik leuker, dus ga ik altijd via de achteruitgang weer weg. Dat is ook eigenlijk de enige rode loper die ik doe.

    Twee keer werd Kemper genomineerd voor een Zilveren Televizier Ster. Als dat ter sprake komt, mompelt ze: ‘Waar niemand het mee eens was.’ ‘Niemand’ is misschien een beetje overdreven, maar bijvoorbeeld Patty Brard snapte weinig van Kempers nominatie. Brard vroeg zich destijds af waar Kemper haar nominatie aan had te danken en vermoedde dat het kwam omdat ze bij de mannen in de smaak valt.

    ‘Ik was fucking trots dat ik tussen Chantal (Janzen) en Floortje (Dessing) stond. En toen kwam Patty Brard die zei dat ik er niet tussen hoorde. Maar ík kan daar toch geen bal aan doen? Ik sta er tussen omdat mensen op me gestemd hebben. Dus hou je bek. Ik had een hele mooie jurk aan en had mijn moeder meegenomen.’

    Hoe vond die dat?

    Fantastisch. Trotser kan ze niet zijn. Laatst deden we samen een interview en toen vertelde ze dat ze het zo leuk vond dat ik een keer de langste joint van de wereld had gerookt. Okeee, weinig moeders die dat zouden zeggen.

    Wat doet je moeder eigenlijk?

    Ze is aerobicslerares en werkt bij Blokker. Vanaf het moment dat mijn vader weg is gegaan, heeft ze haar eigen leven en persoonlijke ontwikkeling op de laatste plaats gezet en is ze vol gaan werken om mij en mijn zus een goed leven te geven – wat we ook hebben gehad.

    Haar vader. Toen Kemper vijf was, verliet hij het huis. Ze heeft hem sindsdien nooit meer gezien of gesproken. ‘Dat maakt het misschien ook wel makkelijk. Ik weet niet beter dan hoe het nu is. Het kan niet anders dan dat het invloed heeft gehad op hoe ik me verhoud tot mannen, maar ik kan je niet vertellen wat dat dan is. Ik weet niet wat er anders aan me is dan iemand die wel van twee kanten liefde heeft gekregen. Af en toe merk ik het wel. Laatst zag ik in het vliegtuig een film over vader-dochter-liefde en toen dacht ik: ja, ik heb geen idee wat dat is. Ik kan me ook niks voorstellen bij dat een vader een vriendje als zijn vijand kan zien en dat die eerst goedkeuring moet krijgen. Mijn moeder was juist heel blij dat er een man in mijn leven kwam. Ik weet ook niet of ik ooit antwoord op dat soort vragen ga krijgen.

    Je bent bijvoorbeeld niet bang dat je verlaten wordt?

    Nee, dat is geen angst die ik momenteel voel. Ik weet gewoon niet precies wat het wel is. Ik ben nog steeds zoekende. Ik lach er nu om, maar ik zet hem al 22 jaar weg. Ik denk er gewoon heel weinig aan. En pas op momenten zoals nu denk ik: oh ja, wacht even, ik heb een vader. Wat wilde ik daar ook alweer mee doen? Dus af en toe stel ik mezelf een deadline. Dan moet ik hem voor een bepaalde datum een berichtje hebben gestuurd. Want ik heb dus zijn nummer. Maar die deadline verschuift de hele tijd. De wil is er wel, maar het gaat gewoon niet. 

    Je hebt nog wel zijn achternaam en niet die van je moeder, Kwakman.

    Ja, hij heeft me gewoon erkend. En een naamwisseling is er nooit van gekomen. Ik heb ook echt helemaal geen zin om zo’n statement te maken. Geraldine Kwakman, wat vind je daarvan? Is wel heel Volendams he?

    Merk je dat je mensen vooroordelen over je hebben?

    Ja. Tuurlijk. Ik heb die zelf ook als ik televisie kijk. Dan denk ik: pfff, echt geen zin in deze man.

    Welke man?

    Robert ten Brink. Daar kan ik gewoon niet zo goed naar kijken. Maar ik ken hem helemaal niet! Hoe kan ik nou zo oordelen over iemand? Maar dat gebeurt dus ook over mij. Ik weet dat sommige mensen een bepaald beeld van me hebben en het heel moeilijk is dat oordeel weer terug te draaien. Kijk, ik heb een programma gemaakt over seks en drugs; ik denk dat 65 procent van de Nederlanders denkt dat ik nog steeds elke week sta te snuiven. Maar misschien werk ik daardoor juist harder. Dat imago-ding interesseert me ook niet zo. Ik kijk niet op Twitter, expres niet. Over het algemeen zijn mensen best oké over me. Maar op 100 leuke tweets hoeft er maar eentje kut te zijn en die onthoud ik. Dat vind ik geen fijn gevoel, dus kijk ik maar niet meer op Twitter. En je moet gewoon af en toe een schild ophouden als mensen gekke dingen over je zeggen.

     

     

    Lees verder op pagina 8 van de VARAgids of op Blendle.

Artikelen

Over

De VARAgids is het grootste progressieve weekblad van Nederland. De redactie beziet dagelijks het media-aanbod en vertelt waar de mooie dingen te halen zijn. Dat doet ze in het weekblad (in 2016 nog genomineerd voor Tijdschrift van het Jaar!), maar ook op Facebook, Twitter én het online platform de Lagarde (delagarde.nl).

Terug naar boven