Iedere dinsdag een nieuwe gids!

Iedere dinsdag een nieuwe gids!

Emmenez-moi

  • Charles Aznavour

    Mocht Charles Aznavour (92) nog eens in Nederland optreden, dan staat Ivo Niehe – hij ontmoette de Franse zanger diverse keren – vooraan.

    ‘Je moet Matthijs van Nieuwkerk hebben,’ is de eerste reactie van Ivo Niehe, gevraagd naar zijn liefde voor Charles Aznavour. ‘Matthijs is de grootste Aznavour-ambassadeur.’ Mag zo zijn, maar Van Nieuwkerk, die in het verleden een reeks columns over Aznavour schreef in de VARAgids, ontmoette de Franse chansonnier nooit – bewust, uit de vrees dat Aznavour een onprettige man zou zijn en de in zijn hoofd opgebouwde mythe voor zijn ogen zou afbrokkelen. 

    Niehe kent die angst niet, hij bezocht een groot aantal concerten – de tel is hij kwijt – en sprak Aznavour meerdere malen, uitgesmeerd over de periode tussen 1989 en 2013 (toen het meest recente gesprek plaatsvond voor een Aznavour-special van zijn TV-Show). Meteen maar een anekdote: ‘In de wetenschap dat Aznavour bij elk bezoek aan Amsterdam even naar de Bloemenmarkt gaat, had ik bij onze laatste ontmoeting tulpenbollen meegenomen naar zijn huis in Zwitserland. Aznavour en zijn Zweedse echtgenote Ulla waren zo verguld met het cadeautje dat er direct een plek gevonden moest worden waar de tulpen geplant moesten worden. Helaas hadden we de opnameapparatuur al ingepakt, waardoor we de bijzondere scène miste.’

    Om maar aan te geven: de Franse zanger met Armeense roots is altijd buitengewoon normaal gebleven. Sterker nog, zijn hang naar eenvoud behelst het grootste deel van de bewondering die Niehe voor Aznavour heeft. ‘Het is veelzeggend dat hij, inmiddels 92 jaar, voor zijn oude dag in Zwitserland een stuk grond heeft gekocht en er twee huizen op heeft laten bouwen: één voor hemzelf en één voor zijn zoon. Wat hij voor zichzelf en Ulla heeft neergezet, is van een bijna onvoorstelbare eenvoud – net als het ondergrondse studiootje dat hij er heeft. Waar je bij een vermogend man als Aznavour wellicht een mega soundstudio verwacht met ultramoderne mengtafel en microfoons, heeft de grote meester voldoende aan een paar vierkante meter en een elektrisch pianootje om nog steeds elke dag een nieuw nummer aan zijn repertoire toe te voegen.’

     

    Vijf jaar geleden toog Niehe met een groep vrienden naar Nice, waar Aznavour een concert gaf in het Palais Nikaia – noem het de Ziggo Dome van Zuid-Frankrijk – als onderdeel van ‘de allerlaatste tournee’ van de zanger. Dat wilde Niehe voor geen goud missen, dus even alle tv-activiteiten op pauze en vol goede moed en met ongeremd enthousiasme naar Frankrijk. Niehe: ‘Daarna zijn we nog drie keer naar het “allerlaatste” concert van Aznavour geweest. Het is bekend dat hij omringd wordt door impresario's die nog de laatste euro uit zijn carrière willen halen, maar tegelijkertijd straalt hij nog altijd een geweldig plezier uit bij zijn optredens.’

    Zo ook in Amsterdam, waar Aznavour eind 2013 in de Heineken Music Hall (inmiddels AFAS Live) een optreden gaf. ‘De technologie in zijn oortje weigerde dienst, die avond. Halverwege het eerste nummer stopte hij en vervolgens hield hij de zaal een klein kwartier bezig met de ene leuke anekdote na de andere, net zolang tot de techniek weer op orde was. Dat optreden was buitengewoon goed, emotioneel ook. Je kijkt niet naar een zanger, maar naar een instituut.’ 

    Ook die keer was het concert gretig aangekondigd als de laatste kans – ja, dit keer echt – om Aznavour in levenden lijve in Nederland te zien. Ruim twee jaar later stond hij er doodleuk weer, iets grijzer weliswaar. Niehe was er gewoon weer bij. ‘In vergelijking met het concert daarvoor was het een bittere teleurstelling. Opeens ging Aznavour in andere talen zingen – bijna tot woede van het publiek. Zijn fameuze “Emmenez-moi”, waarmee hij al sinds mensenheugenis afsluit, zong hij ineens in het Engels. De teleurstelling kon niet groter zijn.’ Korte stilte. ‘Alhoewel: zijn “Ave Maria” deed ook een gooi naar de prijs voor het grootste dieptepunt. “Ave Maria” behoort precies tot het repertoire dat zijn stem niet meer aankan. Dat werpt hem in zekere zin terug naar het begin van zijn carrière. Toen zeiden mensen dat Aznavour een lelijke stem had. Daar maakte hij nog weleens grapjes over. “Nu, zo’n 70 jaar later, is mijn stem weer net zo goed als destijds,” zei hij dan tegen mij.’

     

    Lees verder op pagina 24 van de VARAgids of op Blendle.

Artikelen

Over

De VARAgids is het grootste progressieve weekblad van Nederland. De redactie beziet dagelijks het media-aanbod en vertelt waar de mooie dingen te halen zijn. Dat doet ze in het weekblad (in 2016 nog genomineerd voor Tijdschrift van het Jaar!), maar ook op Facebook, Twitter én het online platform de Lagarde (delagarde.nl).

Terug naar boven